Írlandsför Arnars, Móu og Ísoldar 2006

Leiðin sem við fórum

2006-03-24T17:17:00.000Z

11. dagur, fimmtudagurinn 23. mars 2006 (Arnar)

2006-03-23T12:29:00.000Z

Dagur þessi er reyndar bara nýhafinn. Ég sit á netkaffi (Cybercafe heitir það) í Donegaltown, sýsla sem er nyrst í Írlandi.

Ég á orðið erfitt með að anda. Ég allur stíflaður af fleski, blóðmör og pylsum. Írski morgunverðurinn er farinn að ná í skottið á mér. Daglegar kólesterólbombur eru farnar að hrista verulega upp í kerfinu, skekkja það og skæla. Ég drakk hálfan lítra af vatni áðan, og fannst eins og ég væri að hella klóri niður um fitustíflaðan vask. Ég skil ekki hvernig fólk fer að þessu hérna árið um kring. En ef maður gistir hérna, og morgumatur er iðulega innifalinn, þá er það alltaf þessi morgunmatur. Og maður á svosem val um annað, en þegar maður sér hann alveg fyrst er hann alltaf jafn girnilegur. Þetta er svipað og þegar maður leyðist inn á McDonalds. Virðist alltaf jafn góð hugmynd fyrir mat en á eftir ... ekki alveg eins góð. Ég trúði svo afgreiðslustúlku hér á netkaffinu fyrir þessum raunum mínum, að ég væri hreinlega að fá hjartaslag vegna morgunmatsins. Hún skildi ekkert, hélt að ég vildi fá meiri morgunmat. Og var forviða yfir því að ég væri að ýja að því að þetta væri kannski full mikið af hinu góða.

Við ætlum að vera næstu daga hér í Donegal, heimasýslu Clannad. Við erum búin að fá okkur fullsödd af löngum keyrslum, ætlum að enda fríið í rólegheitum. Tökum kannske stutta spota hér og hvar en annars verða þetta göngutúrar, Ginnessar og góð slökun (á kantinum). Svo brunum við til Dyflinnar á laugardaginn. Þetta gæti samt allt saman breyst.

Við gistum á hóteli í þetta sinnið og var það með sundlaug! Móa fór að sjálfsögðu. Bærinn er 3000 manna og í hótelbæklinginum segir að sundlaugin og meðfylgjandi "leisure" aðstaða sé sú fullkomnasta í Írlandi. Ég efast um að þetta sé rétt. Einnig sagði að næturlífið hér væri "einstaklega umfangsmikið og fjölbreytt". Allt frá kertaljósakvöldverðum yfir í "The newest sounds in disco music". Jamm... ég fór nú á hótelbarinn í gær, sá að það var auglýst þjóðleg tónlist. Þjóðleg var hún, en var reyndar frá Bandaríkjunum. Maður stóð með gítar og söng lög eftir Hank Williams, við undirleik frá skemmtara. Barinn var fullur af ellilífeyrisþegum sem sungu dátt með. Ég forðaði mér fljótt út og á The Scotsman, sem er þekktur fyrir "lifandi" tónlist. Ekkert þar. Kíkti á einn bar í viðbót. Tveir gaurar að spila Pool. Þetta var mín upplifun af næturlífinu í Donegal Town.

Við erum farin í sveitina ... cheerioo!

Arnar

8. dagur, mánudagurinn 20. mars, 2006 (Arnar)

2006-03-21T20:25:00.000Z

Lesendur!

Smá svindl. Loks gafst rúm til að henda upp færslu. Í stað þess að ösla yfir liðna daga ákvað ég að setja inn þennan dag á undan, enda hann íðilferskur í hausnum. En hinir koma, engar áhyggjur. Fjöldi fólks er að vinna allan sólarhringinn við það að koma þeim færslum á koppinn.

En. Við erum semsagt stödd í Galway, tónlistarbæ miklum sem er á vesturströndinni, í beinni línu eða svo gott sem frá Dublin. Galway er einslags Nashville þeirra Íra, tónlist á milljón úti um alla borg og upp til sveita. Merkissveitin Waterboys tók upp meistarastykki sitt, Fisherman's Blues í Galway, nánar titekið í smábænum Spiddal sem liggur hér stutt utan við. Skrifari, sem er megafan, er búinn að vera með þetta á heilanum og mikill pílagrímsáfangi að koma til Galway vegna þessa.

Við komum hingað í gær, sunnudag, klukkan 18.00 c.a. Ísold er farinn að vakna um 8.00, farinn að sofa hálfpartinn út. Það er líkast til vegna þessa flandurs alls og þess öryggisleysis og skurks sem því fylgir, alltént fyrir lítil börn. Við ákváðum að gista tvær nætur hér Galway, svona til að pústa lítið eitt. Svona til að geta verið eilítið slök á kantinum. Hingað til hefur þetta ekki verið ólíkt því og þegar ég var að túra með Kimono í gegnum Þýskaland. Við stoppum í bæ, rótum út úr bílnum, fáum okkur bjór, heim að sofa ... og svo róta út í bíl morguninn eftir. Síðan af stað í næsta bæ. Og svo endurtekur þetta sig.

Gistum á gríðarnæs B&B við sjóinn (Ból og Biti eins og mamma þýðir það glæsilega). Nettur danskur fílíngur í gangi. Írskur morgunmatur nema hvað. Við lentum í því í Trallee, þar sem við gistum nóttina áður að Móa var spurð hverslags morgunmat hún vildi. Stúlkan sagði "Viltu "fullan" írskan morgunmat eða eitthvað annað?". Móa svaraði: "Eigið þið eitthvað annað?". Svarið var. "Nei. Við erum eiginlega bara með "fullan" írskan morgunmat". Þar með er það komið á hreint. Þetta er það sem við munum borða í morgunmat það sem eftir er ferðar. En, hérna átti Móa kost á hrærðum eggjum og tómötum í staðinn. Ekki kvarta ég undan þeim "fulla". Sjitt, ég er kolfallinn enn og aftur fyrir þessu helvíti. Þetta er algjör vakningar-bomba. Í morgun fékk ég mér auk þess uppleysanlegt vítamín í vatni og kaffi. Augun stóðu á stilkum! Ég var eldhress og til í hvað sem er!!!

Eftir morgunmatinn lögðum við leið okkar niður í miðbæ Galway. Þetta er flottur miðbær, mikið af göngugötum og þessi litlu, litríku hús sem einkenna alla þess írsku bæi sem við höfum hingað til séð. Það búa 60.000 kvikindi hérna. Planið var alls ekki neitt, ætluðum bara að ganga um og draga að okkur andann. Kíktum reyndar í fyrsta skipti inn í kirkju, kirkja heilags Nikulásar var það. Það besta við að koma inn í kirkjur er hversu mikill friður ríkir þar. Jafnast á við bestu hugleiðslu að doka eilítið við í þessum guðs húsum. Þetta var kaþólsk kirkja, enda Írar nær allir í þeim geira kristninnar. Merkilegt hversu mikill friður fylgir þessum húsum, sem hafa verið skálkaskjól skepna sem hafa leikið sér að því að ralla í rassgötum saklausra sóknarbarna. Fórum nú inn á pöbb, The Kings Head, sem flokkast víst undir það að vera "super-pub" skvt. einmana reikistjörnunni. Risastór pöbb (The Dubliner x 6), magnað hreint. Þar brá ég út af vana, enda stöðugt keyrandi, og skellti tveimur Ginnniss í mig. Klukkan rétt 14.00. Ég og M fórum svo yfir plan morgundagsins og var það geirneglt á staðnum. Meira rölt tók við en um 16.00 fór M í verslunarleiðangur. Ég og Ísold stungum af á pöbbinn á meðan. Taaffeys heitir hann, einn af helstu tónlistarpöbbum bæjarins. "Lifandi" tónlist alla daga, og þá írsk. Hér í vestrinu er þjóðlagatónlistin afar rótgróin, hún virðist bæði órofa partur af venjubundnu lífi manna um leið og þeir gera út á hana í túristalegu sjónarmiði. Og í Galway er allt að verða vitlaust hvað þetta varðar. Fjöldi pöbba sem bjóða upp á þess háttar dagskrá. Tónlistarmennirnir koma sér einfaldlega fyrir á einhverju hornborðinu, með Ginnissinn stutt undan, og svo er bara talið í. Uileaan pípur, banjó, fiðla, tromma (bodhran), gítar, dragspil.

Á Taaffeys var ein slík grúbba og ég Ísold fylgdumst grannt með. Ísold er með taktinn á hreinu, mig er farið að gruna að hún endi sem trommuleikari í Sleater Kinney. Ég hafði burðast inn með rauða þrífótinn (sem hefur verið að standa sig með glans) og komið honum fyrir við eitt borðið. Þegar maður er einn með barnið er engin miskunn. Ég þurfti að pissa. Ekki læt ég Donald gamla Flaherty passa hana á meðan. Ó nei. Inn fer hún með mér og situr í armi mínum á meðan hinn höndin sér um hershöfðingjann. Svo einfalt er það. Út aftur og upp að bar, einn Ginniss og engar refjar. Svo er sest niður og slakað á, en Ísold leikur sér á meðan með bjórmottur. Raðar þeim kunnáttusamlega upp á bekkinn, og svo aftur upp á borð. Allir sáttir.

En jæja jæja nema hvað. Rétt hjá okkur situr írskur kall, umm sextugt, sem hér með fær titillinn drepleiðinlegasti Íri sem ég hef fyrirhitt (sem er framúrskarandi árangur þar sem þeir eru allir alveg einstaklega indælir). Mannfýlan, sem klædd var í plebbalegan Ferrarijakka, var búinn að króa eldra amerískt par af og var að besserwisserast yfir þeim um kántrítónlist (ameríska). Þau svona kinkuðu kolli, með stíft, neyðarlegt bros á vörum, þorðu ekki að segja manninum hvað hann var leiðinlegur. Hann valtaði yfir þetta ágæta fólk með því að buna stanslaust út sér að hann væri nú í bransanum, hann vissi þetta og þau ættu að gera þetta og gera hitt. Grátlega augljós merki um öryggisleysi og minnimáttarkennd. Á milli þess sagði hann konunni sinni í símann að hann "væri að koma". Undir endann lét hann símann hringja út, hafði greinilega ekki vit á að slökkva á honum. Bros og fas hinna eðlu hjóna varð enn pínlegra við þetta. Inn kemur svo yngra par frá Alabama (á aldrinum c.a. 35 - 40) og kallinn fer að pestera þau sömuleiðis. Hann fer svo á salernið og þá notar Alabamakonan tækifærið og rennir sér í sætið þar sem karluglan sat. Nikkar til eldri hjónanna sem eru mjög sátt við þetta útspil. Karlinn kemur svo aftur, sér hvernig í pottinn er búið, og fer ... en greinilega ósáttur (ég sá þetta álengdar). Kemur svo aftur, treður sér í sætið sitt, og fer að steypa yfir Alabamakonuna um að hún hafi stolið sætinu sínu! Fer svo að tala við eldri hjónin um að konan hafi stolið sætinu, á meðan hann situr við hliðina á henni. Ég vissi vart hvort ég ætti að hlæja eða gráta þegar þarna var komið. Þessi bíómyndasetning var komin í hausinn: "Look pal. Why don't you spare us your boring babble and go home to your wife, who has been calling you nonstop for the last two hours. Be a man for chrissakes". Móa kom svo úr verslunarleiðangri og fjölskyldan fór á veitingastað. McNamara's, staður sem var blanda af írskum og amerískum. Innan um myndir af írskum hnefaleikaköppum, hurling-hetjum og gelísku gríni voru bílnúmeraplötur frá Bandaríkjunum. Undarlegt. Maturinn var ágætur.

Klukkan var nú 19.00. Stelpurnar héldu heim á leið á meðan að ég tókst á við þá stórkostlegustu áskorun sem ég hafði staðið frammi fyrir á lífsleiðinni til þessa. Að þræða nokkra músíkpöbba í Galway, í c.a. einn og hálfan tíma eða svo. Fer fyrst yfir á The Quay, þar sem Waterboys héngu víst oft. Ætlaði sko ekki á Taaffeys. Ekkert í gangi (hafa ber í huga að það er mánudagur). Fer þá yfir á annan pöbb, gelískt nafn var það, og þar er spilerí í gangi. Mjög gott. Panta mér einn svartan og byrja að njóta. Lít í hurðina og þar sé ég barþjónn einn, sem hafði verið að vinna á pöbb sem við höfðum heimsótt kvöldið áður. Lítill bær eftir allt saman. Lít til hljómsveitarinnar. Og hvað haldiði? Er ekki Karlhelvítið þarna! Situr við hliðina á hljómsveitinni og er að rugla í saklausum ferðalöngum á næsta borði. Húff... en jæja, skvaldrið og tónlistin yfirgnæfði bullið núna. Fór svo út að leita uppi meira. Fór inn á Taaffeys (það hlyti að vera óhætt núna) en ekkert þar. Rölti upp götuna, kíkti á fleiri staði. Ekkert. Hálfdautt einhvern veginn. Fer til baka og kíki inn á Taaffeys enn og aftur. Ekkert. En kallinn var þar! Forðaði mér út. Inn á pöbbinn þar sem tónlistin hafði dunað og sjá ... núna var heldur enn ekki fjör hlaupið í menn. Hljómsveitinni hafði bæst liðsauki, menn voru nú orðnir sex og spilamennskan á fullu. Tónlistin þekkir hvorki aldur né tungumál, trommuleikarinn var um fimmtugt en banjóleikarinn var unglingspiltur með dredda. Gott ef hann hafði ekki afgreitt mig í einni kjörbúðinni fyrr um daginn.
Er hér var komið sögu var ég eiginlega búinn að óverdósa á Guinness. Tveir þarna um 14.00, tveir þegar ég var með ÍSold inn á Taaffeys, einn með matnum, einn á þessum stað áður. Og einn núna, alls sjö kvikindi. Ég var hins vegar fjarri því drafandi fullur. Leið bara eins og ég hefði gleypt fimm heil rúgbrauð á tíu mínútum.

Ég fór svo heim um 20.45. Ég var búinn að upplifa þessa stemningu en allt "brjálæði" vantaði. Menn voru ekki beint "on fire" í spilamennskunni. Kannski rekst maður á slíkt þessa síðustu daga, sem verður eytt djúpt inni í hinu gelíska, töfrum slegna vestri.

Þar til næst ... yfir og út!

PS. Fór að humma "Roll with it" með Oasis á leiðinni heim. Ég skil ekki af hverju fólk sér ekki (heyrir) hversu mikið snilldarlag þetta er. Eitt af allra bestu lögum Oasis, áhrifunum má líkja við "Paperback Writer". Ástæðan fyrir humminu var ungur götugítarleikari sem var að spila "Wonderwall". Hann hafði verið að spila einhver "inní sig" lög á undan, og engdist allur í flutningnum. Mér fannst eins og hann væri að reyna að vera Damien Rice. Hversu SORGLEGT er það!

Arnar

17. mars 2006 - Heilagur Patreksdagur (Móheiður)

2006-03-21T20:23:00.000Z

Afmæliafmæliafmæliafmæliafmæliafmæliafmæli úha jibbíjeijjibbíjibbíjeijjeij
Ég er þrjátíu ára í dag. ÚHA
Dagurinn hefst í svölu herberginu og ég skelli mér í afmælisbaðið sem varð ísköld sturta. Manndómsvígsla eða hvað. Með hryllilegan hroll förum við í morgunmatinn, þar tóku á móti okkur ofurindæl hjón. Maðurinn í blaser og konan í kjól. Við Ísold líka báðar í kjólum og ég meira að segja í írskum, grænum fótboltabullubol innan undir. Við rótum síðan öllu dótinu og hendumst af stað til Cork því þar ætlum við að vera komin snemma til að geta tekið þátt í hátíðarhöldunum. Ísold er nota bene orðin nokkuð sátt í bílnum og sefur alla leiðina. Við sjáum loks sjóinn í fyrsta sinn almennilega í bænum Waterford og ég klökknaði. Ótrúlegt hvað ég hef saknað sjávar og fjalla í vetur.
Þegar við komum í Cork keyrum við bókstaflega í flasið á skrúðgöngunni og allt að verða brjálað(Írarnir eru svakalegir). Við finnum stæði eftir einhverja hringi og förum í átt að St patriksstreet- þar er aðalgamanið en þar er líka fína hótelið sem lonely planet segir vera gott og að James Joyce hafi sofið þar. Þetta nægði mér auðvitað og nafnið Victoria sem gefur til kynna glæsileikann. Þetta er auðvitað svolítið bjartsýnt hjá okkur að ætla ramba inn á hótelið í gegnum skrúðgöngu, mannmergð og læti. Sekkjarpípur, sautjándajúní veður og brjálað mikið af rauðhærðu fólki. Hvert einasta mannsbarn þarna var rauðhært, þetta er nú eiginlega alveg ótrúlegt. Rauðhærðir karlmenn, konur og rauðhærð börn eru þarna í hrönnum sem minna mig á hobbita og leprechaun með kartöflunefin sín. Jæja en eftir nokkra bið og skotapilsa og sekkjapípudót finn ég hótelið sem er auðvitað hinum megin við götuna þar sem við erum þannig að við komumst ekki að því fyrr en skrúðgöngunni er lokið.
Hótel Viktoría, andyri, salur og bar virkar allt saman glæsilega á okkur og við tökum síðasta herbergið, með nokkuri tilhlökkun förum við upp. Herbergið gaf sterklega til kynna að hótelið hefði mátt muna sinn fífil fegurri. Plebbahúsgögn, rakalykt og ömurleg rúmföt, gluggar sem visa að gráum vegg hálfum metra frá með heilmiklum dúfnaskít….hvað um það hótelið var nákvæmlega í miðju bæjarins og ég átti afmæli. Við röltum um bæinn sem er afskaplega indæll með sínum litlu götum. 17, mars stemninginn í hápunkti, fólk út um allt með kjánalega hatta( Arnar keypti sér einn að sjálfsögðu og var eins og sannur Íri) Við forum út að borða á Ítölskum en ég var gjörsamlega komin með nóg af þessum írska þunga mat. Þegar við komum út af veitingastaðnum var stemningin farin að minna mig á útihátíð, slagandi fólk og unglingar sem gefa þeim íslensku ekkert eftir í gelgjulátum ( íslensk ungmenni eru ekki verstu ungmenni í heimi, það er staðreynd). Hins vegar var áberandi kátína í fólki og engin leiðindi. Við fórum inn á hótelið sem var stútfullt af grænklæddum konum með græna kúrekahatta úr saumaklúbbnum Paddýs Angel( það er reyndar stórmerkilegt hvað þeir selja mikið af grænu skrauti hérna og enn merkilegra að við Arnar keyptum í fyrsta sinn souvenir af einhverju viti, bolir, dúkka og smekkir með áletruninni My roots are irish!). Þetta þýddi að sjálfsögðu töluverð læti um nóttina en ekkert til að kippa sér upp við. Það undarlega við þetta allt saman að næsta dag voru gestir hótelsins kampakátir í morgunmatnum og engin þynka í gangi…. Svona er sautjándi mars.

Einn dagur í afmæli (Móheiður)

2006-03-21T20:20:00.000Z

Well trjátíu var það heillin. Kæru vinir og fjölskylda þakka ykkur kveðjur mér hlýnaði um hjartaræturnar við að lesa allar þessar kveðjur. Þar sem netið hefur verið eitthvað stopult hérna í ferðinni hef ég ekki komist í að lesa þær fyrr en í dag(mán 3 dögum eftir afmæli). Ég get s.s. ekki sagt að ég hafi breyst neitt mikið, engin grá hár hafa birst, ég sé engar hrukkumyndanir í stórum stíl hins vegar skjóta unglingabólurnar enn upp kollinum(hvar er réttlætið í þessum heimi).
Nú erum við stödd í Galway og ég er að drekka Luxury tea inn á mjög notalegu bogbi sem heitir Salt lake guesthouse, já maður kann að laga sig að hefðum innfæddra.. En að ferðasögu
In medias res

Vöknum í frekar svölu herberginu í roundwood, þeir eru ekkert að ofhita húsin sín. Stefnan er tekin á Thomastown í gegnum hobbitalandslag og kræklótta þrömga sveitavegi. Merkingar eru fáar eða undarlega staðsettar þannig að ég sem navigator þarf að hafa mig alla við. Gleraugun sett upp, en þau á ég eftir að nota mikið á vegum úti. Eitt af því erfiðasta í þessu rötunardæmi er að rata út úr þorpunum, því vegir eru fjölmargir og eins og áður sagði merkingar fáar. Þetta þýðir að við þurfum stundum að taka nokkra hringi í hverjum bæ. En í þeim öllum sjáum við fána út um allt, alls kyns grænt, hvítt og appelsínugult dót og mikil spenna virðist ríkja fyrir deginum mikla. Wicklow mountains ollu okkur ekki vonbrigðum en fjöll voru þetta ekki, hæðir myndi ég frekar segja. Þegar við nálgumst aðalveginn sem fer beint að Thomastown þar sem vinur okkar Gylfi Blöndal hefur tekið sér bólfestu, hringjum við í strákinn sem gefur okkur leiðbeiningar um hvernig við eigum að keyra að sveitabænum sínum. Símtölin urðu nokkur, leiðin lá um undurfagurt þorp með nafn sem ég get varla borið fram né munað hvernig á að skrifa (craig na managh).Miðalda-
þorpið með aðalgötunni alsettum litlum búðum lá við á sem á voru þónokkrir síkjabátar, allt saman mjög rómantískt. Þegar við keyrum svo veginn sem Gylfi vísaði okkur á birtist hann skyndilega eins og heilög vera fyrir framan lítið hefðbundið írskt kot (Hvítt steinhús með rauðri hurð). Þar drukkum við te, mauluðum brauð með marmelaði og töluðum um hvernig leiðin frá Neuköln endaði í Thomastown. Jæja svo forum við sem leið lá til Thomastown, forum inn á bogbið sem Gylfi bókaði fyrir okkur. En það var í húsi sem var byggt inn í eldgamlann bæjarmúr og við á…..s.s. yndislegt. Á þessum tímapunkti var ég komin með smá hnút í magann fyrir afmælið eða réttara sagt tuginn sem ég var að komast á…. Fyrir þá sem þekkja mig hefur það næstum aldrei gerst að ég kvíði þeim sautjánda. En einu sinni verður allt fyrst. Arnar kíkir á Gylfa sem skenkir á Eddie Murphy, krá stofnuð 1920 og hefur nýlega verið að hýsa mikið af góðum hljómsveitum. Arnar er ekki lengi og kemur að mér í öngum mínum, hann þá hvetur mig til að kíkja á Gylfa sem ég geri. Já hvað skal segja Guinnes rann ljúflega niður og urðu þeir nokkuð fleiri en ætlan var því tengdafaðir G. var fljótur að panta nýjan áður en ég gat klárað þann sem ég var með. Vegna minnar óbilandi kurteisi hvoldi ég sem sagt nokkrum í mig og meira að segja Whiskýi, já kannski var það aldurinn, kannski írska whiskýið en skyndilega gat ég drukkið þennan mjöð eins og ekkert væri. Allir á kránni fengu að heyra að ég ætti afmæli daginn eftir og þótti öllum það stórmerkilegt og drukkið í mina skál í því tilefni. Tengdaforeldrar G. fræddu mig um hina ýmsu staði sem við ættum að skoða og skosk stelpa sagði svo oft wee við mig að ég hélt hún væri að gera grin að mér. Írar eru alla veganna hið kátasta fólk og vingjarnlegasta. Ég rölti yfir götuna í bog bið kát og hress.

O'myndir

2006-03-20T12:21:00.000Z

Skrif hafa verið stopul vegna kvöldlægrar ferðaþreytu, skorti á nettengingum og almennrar rósemi. Eins og gefur að skilja er myndum dritað til hægri og vinstri, árátta sem kom kröftuglega inn í líf okkar eftir að prinsessan fæddist. Þessi myndagleði hefur skilað sér inn í Írlandsferðalagið og myndirnar skipta nú tugum, ef ekki hundruðum. Hér eru nokkur sýnishorn:

(PS. Eftir að hafa eytt um hálftíma í að reyna árangurslaust að hlaða upp þeim tíu myndum sem hér áttu að birtast gafst ég upp. Stundum komu þær, stundum ekki. Bloggerinn algerlega að eipa. Ég má ekki vera að þessu, ég er farinn í Ginniss. Ég er farinn að halda að þetta sé rétt hjá Óla Palla, Internetið er bara bóla...)

Ykkar Írlegur, Arnar

Ísold skemmti sér konunglega í garðinum hjá Trinity College, Dublin

...henni héldu engin bönd.

Allir verða að fá að mjólkina sína.

2 dagar í afmæli (enginn þegar þetta birtist) (Móheiður)

2006-03-17T13:45:00.000Z

Jæja Dublin-Roundwood var leið dagsins, óvænt og stutt ferðalag. Við s.s. vöknuðum á fína waterloo house upp úr sjö þá var nú aðeins reynt að láta lítinn knúsaling horfa á teiknimyndir á gelísku….já það er menningarlegt uppeldi á barninu. Um barnvæni Dyflinnar get ég kannski lítið tjáð mig um en miðað við köben eða Prenzlauer Berg er hún heldur slakari (Dyflinni tvö snuð; Köben fær fimm; Prenzlauer 3 og hálft snuð). Þá er tekið mið af því að ég rakst aldrei á skiptiaðstöðu, bílaumferð og umferðarljós eru óskiljanleg og næstum banvæn, barnastólar voru undantekning, maður var litinn hornauga á veitingastöðum eða vísað út í horn sem lengst frá öðrum gestum (á kránni í kvöld var skilti sem biður foreldra um að hafa stjórn á börnum sínum sem tilitsemi við aðra gesti). Hins vegar er borgin viðráðanleg að stærð, auðvelt að rata og fín mothercare búð þar sem við fundum nýja kerru. Því okkar bæði brotnaði og eitt hjólið fór í mask á leiðinni frá Berlín.
Þetta látum við að sjálfsögðu ekkert á okkur fá og auk þess er fólk almennt vinalegt og áhugasamt um uppruna okkar.Til að svara Stellu frænku, þá held ég að það sé ekki mikið mál að vera með fjögra mánaða kríli í Dyflinni ef maður er með góða gistingu á góðum stað í bænum. Auðvelt að taka langa göngutúra með viðkomu á notalegum veitingastöðum/ söfnum en auðvelt að bregða heim í herbergi þegar daman þarf.
En eins og þið getið ímyndað ykkur er allt að verða brjálað í Dyflinni vegna afmælis míns/ paddys week og ákváðum við því að flýja ys og þys borgarinnar og stefna í átt að Wicklow mountains sem liggur sunnan við höfuðborgina. Á einhvern undraverðan hátt rötuðum við strax á réttan veg og vorum ekki lengi að vippa okkur til Enniskerry. Enniskerry er fyrsti írski smábærinn sem ég kem til og ekki varð ég fyrir vonbrigðum. Á einni af þrem götum bæjarins mátti sjá sætar litlar villur með hlaðnar steingirðingar umhverfis krúttlega græna garða, vegurinn leiddi okkur síðan á miðpunkt bæjarins sem var torg með litlum turn í miðjunni og umhverfis litlar dásamlegar búðir í dúkkuhúsum. Ég kíkti í matvörubúðina til að kaupa eitthvað smávegis og mætti rosknum manni, sá spurði mig að einhverju með þykkum írskum hreim. Ég horfði á hann um leið og ég var að reyna skilja beiðni hans og spurði hann þá: “Ar ju local?”…..Nei lókal er maður víst ekki orðin (League of Gentlemen!!!).
Þegar hér var komið svaf Ísold enn í bílstólnum og stefnan var tekin á Glendalough sem er víst Magical og ég veit ekki hvað og hvað. Þá tók hinn hæstvirti bílstjóri ferðarinnar, hann Arnar að keyra um þrönga ómótstæðilega sveitavegi. Hlaðnir steinveggir á hvorri hlið og óregluleg tré, já og bara allt heila klabbið. Smávegis þoka var auðvitað punkturinn yfir iið. Þarna gat ég vel ímyndað mér blómálfa, alls kyns dularfullar verur, hróa hött, riddara og síðast en ekki síst miðaldaprinsessur að nafni Ísold. Írarnir virðast allir vera með á nótunum þegar við kynnum dóttur okkar og þekkja nafnið vel en samt hef ég á tilfinningunni að það sé ekki algengt hér.
Við vorum nú ekki komin langt þegar litla skinnið okkar varð skyndilega bílveikt, kastaði upp á sig alla. En þá vildi svo vel til að við vorum einmitt stödd beint fyrir framan B og B og sú skyndiákvörðun var tekin að fá gistingu þar. Við höfðum lagt aðeins of seint af stað og Ísold búin að drekka aðeins of mikla kúamjólk. Hún var sem betur fer fljót að jafna sig þegar við komumst inná herbergi. B og Bið er efri hæðin á krá í nokkuð sætu þorpi sem við komumst að seinna um kvöldið að héti Roundwood og væri hæsta þorp yfir sjávarmáli á Írlandi eða um 287 m. Þetta þykir okkur auðvitað ekkert sem höfum búið í Mývatnssveit. Hér búa víst um 500 manns og virðist nokkuð sérstakt fólk hérna. Ísold eignaðist tveggja ára vinkonu að nafni Shanice á kránni þar sem við fengum okkur hressingu. Hins vegar kynntist ég furðudýri þorpsins, kona sem leit út eins og karlmaður með ístru rockabilly greiðslu og í hvítum vatteruðum jakka gekk inn á kránni beint að arineldinum (mjög notalegt að sitja við arin og lesa, ummmmm) hún sneri rassinum að eldinum og gall í henni “ ha di ye lik mí nú jinns” sem eftir nokkra umhugsun skildi ég sem “ Hvernig líkar þér nýju gallabuxurnar mínar”. Buxurnar voru forljótar en ég sagði ekkert þar til hún leit á mig og spurði “vúa Bii” já nú var mér allri lokið ég hreinlega skildi konuna ekki. Hún endurtók nokkrum sinnum þar til ég fattaði að hún var að spyrja mig hvaða bók ég væri að lesa. Ég sýndi henni Ireland bókina og svo hélt hún áfram að tala við mig á sinni óskiljanlegu ensku. ég brosti bara, kinkaði kolli og þóttist vera mjög upptekin við að lesa til að sleppa undan henni. Í annað skipti þann daginn varð mér hugsað til þáttaraðarinnar League of gentleman sem ég elska að hata.
Nú liggjum við hér mæðgur í rúminu, ég rita á mina fartölvu og arnar situr í stól og ritar á sína. Undir leikur Alistair Roberts, einhver þjóðlagagaur.
Ekki gleyma mér á afmælinu takk fyrir, því ég sakna ykkar ástvinna minna brjálað mikið. Það verður skrítið að vera svona fjarri öllum á þessum hátíðisdegi en auðvitað er yndislegt að fá að þvælast um draumaveröldina með mínum heitelskuðu A og Í.
Í dag fyrir þrjátíu árum voru foreldrarnir orðnir óþolinmóðir, mamma farin að drekka kaffi í miklu magni og farin að íhuga laxerolíu. Ég var s.s viku of sein en mamma segir að ég hafi aldrei verið neitt sérstaklega mikið að flýta mér hvorki þá né síðar.
Móheiður

3. dagur, miðvikudagurinn 15. mars, 2006 (Arnar)

2006-03-17T13:43:00.000Z

Ungfrú vekjaraklukka var miskunnsöm í morgun. 7.00. Er greinilega búin að hrista af sér tímamismunarruglinginn. Írskur morgunverður var það aftur, já já, maður venst þessu helvíti. Móa fór einnig í fitujukkið en var ekki eins sannfærð. Upp á herbergi svo að pakka. Ferðinni var heitið út á land eftir hádegi. Við ætlum að taka hring um Írland, réttsælis og áningarstaður kvöldsins er Thomastown, þar sem Gylfi vinur okkar Kimono býr. Bærinn er í suðaustrinu en þessi plön áttu heldur enn ekki eftir að breytast eins og lesa má um síðar. Það er merkilegt að pakka niður á svona ferðalögum. Síðustu fimm mínúturnar á hótelherberginu fara í að kíkja undir rúm, fletta upp ábreiðum, opna skúffur og kíkja í horn. "Er örugglega allt komið? Kreditkortið, tannburstinn, símahleðslusnúran?...". Út í miðbæinn á ný, "kaffi til að fara" á leiðinni, og allir komnir í svaka stuð. Vorum búin að mæla okkur mót við Elínu hina ísfirsku, sem býr í Dublin. Hún nemur leiklist og vinnur sem ritari í fjármálafyrirtæki á daginn. Röltum með henni niður í Temple Bar og fórum á hörku kaffihús og þjónarnir vel kynæsandi með sex daga skegg. Fengum okkur tómatsúpu og krósant sem var geðveikt að sjá, Móa át það hins vegar :o( Spjallað um heima og geima en aðallega Þjóðverja og Íra, kosti þeirra og galla (aðallega galla). Keypti USB stikkpillu niðrí í bæ til öryggis vegna "út á land" farar. Þá er hægt að blogga netlaust, taka textann úr með stikkpillunni, stinga henni svo í rassgatið á næstu nettengdu tölvu (t.d. hjá eiganda B&B-sins) og senda textann út í víðáttu alnetnis. Sniðugt ekki satt!? Þessi færsla er t.d. skrifuð á notepad og ég veit ekki hvar og hvernig hún verður sett inn. Vá hvað ég lifi kærulausu og áhættusömu lífi! Móa fór í Urban Outfitters og Top Shop (ég fer ekki lengur þar inn eftir að hafa nærri því misst vitið í slíkri búð í Lundúnum).

Í bílinn og nettur kvíði í kallinum eftir ævintýri fyrsta dagsins. Var ekki nægilega slakur á kantinum, né massaþéttur á því. Umferðin í Dublin er ekkert spaug, ljósin meika engan sens og gatnamerkingar ekki heldur. Ei bætir það úr skák þegar keyrt er á vitlausum vegarhelmingi. Tróðum draslinu í bílinn sem er rétt svo að standa undir öllu draslinu. Bíllinn er flottur, svartur og glansandi - nett þéttur á því. En plássið af skornum skammti svo ekki sé meira sagt. Ferðataskan og bakpokinn fylla aumt skottið, Ísold er í baksætinu í fínasta barnastól og nýtur félagsskapar barnavagnins sem situr í öllu sínu veldi við hliðina á henni. Fram í erum við svo, bílstjórinn og navígatorinn. Þéttur stemmari semsagt (djöfull er maður þéttur á því í þessari færslu)

Af stað, og frekar auðvelt að komast út úr Dyflinni hinni fögru. Keyptum vegakort sem betur fer, Hertz létu okkur fá kort sem var fremur fábrotið. Stefnan tekin á Wicklow fjöll, sem eiga að vera sannkallað augnakonfekt og mikil snilld. Þokubúin og dulúðug standa þau háreist og stolt, og hafa fædd af sér guði græna dali sem fljóta óheftir fram, undan ljósbirtu sem brýst í gegnum skörðótta og glæsta ... dali? Humm...já þetta kemur bráðum. Nei, við sáum ekki neitt, EKKI neitt þar sem þokan var alger og skyggni því fágætt eins og maðurinn sagði. Klukkan líka orðin 16.00 og það var tekið að dimma. Mest urðum við var við tré, snotur nokk, sem umkringdu okkur á báða bóga. Vegirnir mjög þröngir og ég fremur taugaveiklaður en það bráði af mér með hverjum metra. Við erum ekki enn farin að hlusta á tónlist í bílnum - en það kemur. Ég er svona að ná taktinum í umferðinni og þarf að vera ofureinbeittur á meðan. Þá þýðir ekki að vera með einhverja djöflasýru í eyrunum. Fyrsta stopp var ákveðið Enniskerry, lítið þorp þar sem orðið "scenic" á vel við (myndrænt?). Lítið og sætt þorp. Já, loksins vorum við komin út á land og þó ekki nema um 20 kílómetra frá Dublin. Bíðið bara þangað til við verðum komin í stillta vestrið. Ég skellti mér inn á pöbbinn þar, skellti í mig kaffi (suss suss) og kastaði vatni, tvisvar, áður en ég brenndi aftur upp í bíl. Stefnan tekin á Thomastown, með stoppi í nokkrum álfaþorpum. Umhverfið hér minnir nefnilega dálítíð á Lord of the Rings.

Keyrt af stað og andinn hátt á lofti. Gerðum okkur samt snemma grein fyrir því að við þyrftum að hraða okkur til Thomastown vegna litlu, en háttatími þar er án undantekninga klukkan 20.00 (hún vill vera úthvíld, svo hún geti vakið okkur á skikkanlegum tíma). Þar sem við sáum hvort eð er ekkert var þetta bara hið vænlegasta plan. Stefndum því á bæinn Glendalough, þar sem 300 kvikindi búa, enn ein myndræna snilldin, gerð fyrir tilstuðlan guðs og manna. Þar ætluðum við að leyfa Ísold að sprikla aðeins. Keyrðum í gegnum smábæinn Roundwood (þvílíkt nafn!) og þá gusast ælan upp úr prinsessunni okkar. Hún er öll útæld. Stóllinn, úlpan, allt. Allt saman í hvítu ullabjakki og lyktin eftir því. Greyið litla skinnið bílveikt (sem betur fer var það ekki alvarlegra en svo). Búin að hossast upp og niður um lágreist fjöll í um tvo tíma. Ég renni bílnum þegar upp að kanti og fyrir framan okkur er B&B. Ákvörðun er tekin. Ég fer upp að húsinu (Tochar House) og athuga hvort að það er herbergi laust. Móa sinnir litlu á meðan, sem var eðlilega brugðið. Klukkan var 17.00 og í stað þess að þvælast til TTown í gegnum þrönga fjallavegi ákváðum við að reyna að gista hér, leyfa Ísold að jafna sig og halda frekar af stað í fyrramálið. Sem betur fer var laust. Eigandinn, strákur á aldur við mig, er mjög vingjarnlegur og við hliðina á gistiheimilinu er krá og er eigandinn einnig á dælunni. Hér búa 400 manns, rétt hjá er golfvöllur en bærinn er bara nokkur hús meðfram götunni, sem er þokkalegasta umferðargata. Bærinn ku háreistasti bær Írlands, er víst í um 250 metra hæð. Ég keyrði aðeins um (kannske 500 metra, fram og til baka), var að leita að góðri lykt til að spreyja inn í bílinn, og sá fjórar krár. Írarnir eru ekkert að grínast með þessa kráarmenningu.

Nú þegar við höfðum stoppað hringdi ég loksins í Gylfa, eða réttara sagt í kærustuna hans, hana Evu. Gylfi er semsagt fluttur til Thomastown og saga að segja frá því hvernig það bar til. Ég tilkynnti honum semsagt um það af hverju við kæmum ekki í kvöld til TTown, heldur á morgun. Hann var hinn glaðasti og skilningsríkasti og gekk strax í það að redda okkur B&B í TTown, en TTown ku vera himnaríki á jörð. Það er gott að eiga góða vini í gamla góða Írlandi.

Gistiheimilið í Roundwood er hæfilega gamalt og sveitó, ekki kannski glæsilegt en dugir vel. Þetta var óvænt stopp en gleðilegt engu að síður (utan æluna að sjálfsögðu). Við hefðum aldrei stoppað hérna nema örlögin (tilviljun segi ég) hefðu ekki gripið í taumana. Það er eitthvað spennandi, eitthvað gott, við það að láta varpa sér svona út af áætlun. Komum okkur fyrir og kíktum niður á strákinn og hann skellti í tvo Guinness fyrir okkur, "extra cold". Fín slökun. Og skinnið var nú komið í rokna stuð. Labbaði/hljóp nokkra hringi skríkjandi í kringum borð og stóla. Hitti ögn eldri stelpu og var gáttuð og spennt. Við verðum að fara að koma henni á leikskóla. Stafrænn glymskratti á staðnum og kallinn mjúkur á því; setti eina evru í og valdi tvö kántrílög af kostgæfni. "Take it Easy" með Eagles og "The Gambler" með Kenny Rogers. Þetta var einkar ljúf stund eins og gefur að skilja. Móheiður hitti á þorpsfíflið, eldri konu sem yljaði rassinum sínum við arineldinn og spurði Móu hvort henni litist ekki á nýju gallabuxurnar sínar. Fórum síðan á næstu krá til að eta. Strákurinn góðlegi sagðist reyndar bjóða upp á samlokur með skinku og osti (og tómat og lauk bætti hann svo við) en benti okkur engu að síður á aðra möguleika. Roundwood Inn var staðurinn sem við enduðum á. Móa fékk sér kjúkling og franskar og ég fékk mér mjög undarlegan rétt (vissi ekki almennilega hvað ég var að panta). Þunnt sneidd skinka ásamt meðlæti; laukur, gúrka, salat og þess háttar. Sæmilegt þó, furðu ferskt reyndar.

Fyrsta kvöldvaktin var sett í gang í Roundwood. Mín yndisleg hvatti mig til að kíkja niður og fá mér einn kaldann - Guinness að sjálfsögðu. Ég hef ekki drukkið einn ljósan bjór til þessa á Írlandi. Til hvers? Ég varð fúslega við beiðninni og skrölti niður. Ekki mikið að gera á kránni. Settist við barborðið, pantaði mér drykkinn og gluggaði í dagblaðið "Bray People" en Bray er stærsti staðurinn á svæðinu/sýslunni. Hafnarbær með 26.000 kvikindum. Maður hefur nú heyrt af gestrisni og skrafhreyfni Írana og ég var hálft í hvoru að vonast til þess að ég yrði tekinn tali. Það gerðist nú ekki. Kannski maður þurfi að hefja spjallið sjálfur, þetta er nú svo kurteist hérna. Bray blaðið var merkilegt, einhvers konar Skessuhorn. Fréttir af því að þessi stúlka (fólk var ávallt nafngreint) hafi verið tekin drukkin, þessi maður hafi pissað út í runna og að dráttarvélin hans O'Malley gamla hafi runnið út í skurð (og mynd af dráttarvélinni í skurðinum að sjálfsögðu). Þá var tilkynning frá bæjarráðinu í Roundwood um að það þyrfti að funda vegna hinnar þungu umferðar í gegnum bæinn og líka vegna vaxandi glæpatíðni. Eftir lestur þakkaði ég pent fyrir mig og fór upp. Rólegt kvöld á pöbbnum, já svo sannarlega. Já, já.

Ég og Móheiður höfum ákveðið að vera í Cork (City) á degi heilags Patreks, þann 17. Fundum hótel á Patreksgötu þannig að þetta segir sig sjálft. Eigum samt eftir að panta, krossleggjum nú fingur, öll sem eitt.

Að lokum: Það er nettur Pan pipe fílingur í bakgrunninum finnst ykkur ekki?

O'Arnar

2. dagur, þriðjudagurinn 14. mars 2006 (Arnar)

2006-03-15T08:38:00.000Z

Sit í myrkvuðum og glæsilegum vistarverum okkar hér í Waterloo House í Dublin. Klukkan er 21.26. Ísold sefur á milli okkar og til að barnið sofi nú vært er nauðsynlegt að deyfa ljósin. Það er ljós frá Sony Vaio ferðatölvunni minni (sem ég mæli EKKI með) og sjónvarpinu. Tríóið, það er ég, Móa og Ísold, er eiginlega afvelta eftir daginn. Ekki þá sérstaklega eftir göngutúra og langa vöku heldur aðallega eftir hinn hefðbundna, þjóðlega írska mat sem var torgað til hægri og vinstri í allan dag. "Hjartaslagið á diski" lagði okkur og í gangi er endurskipulagning á matarháttum okkar á meðan við dveljum hér. Miðað við alla þá fitu og kólesteról sem einkennir írska matseld er óskiljanlegt að fólk sé ekki með hamborgararassa að hætti Ameríkana. Það er frekar að fólk sé fremur renglulegt hérna.

Þar sem við eignuðumst mannlega vekjaraklukku fyrir fjórtán mánuðum síðan er miskunnarlaust ræs alla morgna. Óvenju snemma í þetta skiptið, 6.00 takk kærlega fyrir. Staðreyndin er hins vegar sú að ég og Móa erum búinn að slá met í
ferskleika og í því að drífa okkur snemma af stað vegna þessa. Ef við værum tvö myndum við skríða úr rúminu um 11.00 eða 12.00. Líklega þunn. Drifum okkur niður í morgunmat, klukkan 8.00. Kallinn ekki lengi að stökkva á hefbundinn írskan morgunverð sem samanstóð af fleski, eggi, pylsum, tómat og hvítum og svörtum "búðingi", sem er blóðmör og lifrarpylsa. Skrambi gott, þetta er matur sem gerir það að verkum að þú þarft að ekki að nærast aftur fyrr en um kvöldið. Naumt var hins vegar skammtað fannst mér, og ég saknaði sveppanna og baunanna sem eru í þeim enska. En ekki fer maður að biðja um enskan morgunmat hér í Írlandi.

Skröltum svo niður í bæ um 10.00 og vorum ekki með neitt sérstakt á dagskránni. Okkur tókst að gera daginn einstaklega "ómenningarlegan" að því leytinu til að engin söfn eða kirkjur voru heimsóttar. Stundum finnst mér eins og maður fari í söfn og þetta erlendis af því að ... bara ... það er það sem maður gerir í útlöndum. Aldrei fer ég á söfn á Íslandi, nema kannske á opnanir til að krækja mér í félagsskap og fría drykki. Ég hafði verið að spá í að skoða eitthvað U2 tengt en nennti því svo ekki. Maður hefði farið að einhverju hljóðveri eða tónleikastað, skoðað að utanverðu, og látið taka af sér eina mynd með þumalputtann á lofti. Ég viðurkenni þó að ég er beggja blands vegna þessarar afstöðu. Er ég að missa það? Er ég að verða fúll gamall karl? Verð ég allan tímann í þessu ferðalagi inn á fábrotnum B&B að horfa á MTV á gelísku? Ég man þegar ég var ungur að árum og fór til Manchester, þá dugði ekkert minna en pílagrímsferð til Hacienda (þar sem ég kroppaði brot úr veggnum) auk þess sem ég gerði dauðaleit að Salford Lads Club, þeim stað sem The Smiths stilltu sér upp við á The Queenn is Dead plötunni. Fann hann þó ekki þrátt fyrir þriggja tíma leit. Alltént ... ég er einhvern veginn meira stemmdur í að rölta um og anda að mér stemningunni í rólegheitum frekar en að setja upp harða dagskrá. Og það hefur verið fínt. Fannst ég a.m.k. ekki vera að missa af neinu í dag, nema þá að síður sé.

Við röltum niður í miðbæ á ný, klukkan c.a. 10.00 og stefndum að Dublinia, gömlu klaustri hjá einhverri kirkjunni. Og slepptum því að fara inn. Röltum þá áfram í átt að sjálfri Guinnessbruggverksmiðjunni, gríðarlegu gímaldi þar sem milljónir lítra af þeim svarta flæða greiðlega um. Tímdum ekki að fara í safnatúr um hana, kostaði 1500 krónur á kjaft! (Einn Guinness að vísu innifalinn). Kíktum hins vegar inn á krá þar á móti, The Old Harbour. Og það verður að segjast, Guinnessinn hér er ótrúlegur. Þetta eru jafn miklar guðaveigar og Írarnir vilja meina að þær séu. Þetta er "Viðrar vel til loftárása" með Sigur Rós í vökvalíki. Þetta er engu líkt. Þrátt fyrir að vera beint á móti verksmiðjunni (og líklega með slöngu þaðan beint í kranana) voru engir túrhestar þarna, utan okkur eðlilega. Stemningin mjög heimilisleg, það er líkt og þú sitjir í stofu heima hjá ömmu á þessum írsku krám. Þarna voru gamlir, vinalegir og tannlausir karlar, svo "írskir" eitthvað að mig var farið að gruna að þetta væri kannski leikmynd að tilstuðlan Guinness fyrirtækisins. Þess má geta að á leiðinni í verksmiðjuna, sem liggur aðeins utan við miðbæinn, breyttist stemningin á götunum, úr túrhestavænu í eitthvað hrárra og meira "alvöru". Jogginggallaplebbum fjölgaði og það var grárra yfir. Sósíalrealismi að hætti Mike Leigh var farinn að gera vart við sig.

Eins og áður segir þá var þetta dagur fitunnar og kólesterólsins. Næst var nefnilega ákveðið að leita uppi "Fish & Chips" búllu og hún fannst, ójá. Lyktin þarna inni var svaðalega fitulegin, minnti mig óneitanlega á atriðið í Simpsons þegar Hómer ákveður að fita sig til að öðlast örorkubætur. Þá segir hinn vafasami Dr. Nick að til að athuga hvort að matur sé nógu fitandi sé best að nudda honum utan í pappír. Ef pappírinn verður gegnsær er fitan nægileg. Bart nuddar svo hamborgara utan í vegg sem verður gegnsær af fitu. Þetta var tilfinningin sem ég fékk inn á þessum stað. En fiskurinn og franskarnar voru í góðu lagi og ekki var "vinegarið" sparað. Þá var ferðinni heitið niður í miðbæ á ný og hugmyndin var að skoða húsið þar sem Oskar Wilde fæddist í. Enn og aftur var brugðið frá því og þess í stað ákveðið að rölta frekar um Temple Bar hverfið, hipp og kúl hverfi Dublinar. Engu að síður var klukkan ekki nema 14.00 og við búinn að vera á fótum alllengi. Tíminn virtist varla hreyfast úr stað, ár og dagar síðan ég hef fundið fyrir slíku. Við stóðum frammi fyrir því að þurfa að drepa tímann, undarleg en um leið ansi þægileg tilfinning. Löbbuðum þarna um og sáum t.d. The Clarence, hótelið þeirra Bono og Edge. Kíkti inn í anddyrið, ekkert sérstaklega glæsilegt, alla vegana miðað við verðlagið á herbergjunum þarna. Sáum líka heilsubarinn Nude, sem bróðir hans Bono rekur (er reyndar ekki í þessu Temple Bar hverfi). Já, menningarlegu verðmætin eru þarna úti um allar trissur. Er hér var komið sögu var sú litla orðin pirruð enda ekki sanngjarnt að foreldrarnir séu þau einu sem fá göngutúr. Fórum því inn í Trinity College sem er aðal háskólinn hér, og í garð þar eða port. Þar fékk grislingurinn að spretta úr spori og nýtti hann sér það til hins ýtrasta, skeiðaði um allt skríkjandi. Nú var ákveðið að leita uppi vænlegan stað fyrir kvöldmat, klukkan þó ekki nema 16.30! Einhverra hluta vegna heillaði írska matseldin enn og við fórum á stað sem heitir Gallaghers Boxtry House, sem býður upp á allra handa þjóðlega rétti. Fínn staður og þjónustan góð. Móheiður fékk sér einslags kartöflutortillu með sjávarfangi. Ég skimaði örvæntingarfullur yfir listann; kássa bragðbætt með Murphys bjór, pylsur, beikon ... ég var búinn á því. Fór í einhvern kjúkling, gat ekki meir af þeim írska. Kjúllinn var fyrirtak.

Um 17.30 héldum við heim á leið. Ísold var búinn með bensínið og fór að skæla. Mér er sama hvað hver segir, það er alltaf jafn erfitt að hlusta á barnið sitt gráta. Það tekur á. Skiptir ekki máli hvort það sé frekjugrátur eða hvað. Ísold er líka einkar lagið að gráta eins og það sé verið að klípa hana með glóandi töngum. Þetta var því langur hálftími. Hún skrúfaði þó óðar fyrir þegar inn í herbergi var komið og fór að brölta um í rúminu hlæjandi. Við tók afslöppun, sjónvarpið mallaði undir og eftir matargeðveiki dagsins lognaðist liðið snemma út af .. en var giska sællegt þó.

Að lokum: Undir skrifum var heimildarmynd um Michael Flatley (Riverdance). Landar hans eru á því að hann sé snarbilaður. Myndin var samt að hafa áhrif ... kannski maður skelli sér bráðum?

Annað að lokum: Er að setja þetta inn hér á miðvikudagsmorgni (7.45). Teiknimynd í sjónvarpinu með gelískri talsetningu. Þetta er metnaður! Held að þeir sem tali gelísku að staðaldri hér í Írlandi séu um 50.000, c.a. jafn margir og tala færeysku.

Arnar

1. dagur, mánudagurinn 13. mars 2006 (Arnar)

2006-03-13T22:25:00.000Z

Sæl öll sem þetta lesið.

Einhvern tíma á þessu ári ákváðum ég, Arnar Eggert Thoroddsen og unnusta mín, Móheiður Hlíf Geirlaugsdóttir að láta loks slag standa og láta gamlan draum rætast. Að heimsækja Írland, stað sem okkur hafði báðum dreymt um að heimsækja síðan við vorum smábörn. Persónulega hef ég alltaf, einhverra hluta vegna, fundið fyrir miklum tengslum við Írland. Þjóðlagatónlistin þaðan hefur alltaf verið mér furðulega kunnugleg og það er eitthvað í menningunni þarna sem hefur heillað mig frá blautu barnsbeini.

Móheiður á afmæli á þjóðhátíðardegi Írlands, þann 17. mars, og verður nú þrítug í ár. Dagurinn er kenndur við heilagan Patrek (sjá bloggnafn) eða St. Patrick. Okkur þótti því tilvalið að fara í ferðalag í kringum þennan merkisdag og tókum almennilegt trukk á þetta. Tvær vikur takk fyrir, fjölskylduferð, flug og bíll. Massaslök á kantinum og málið dautt. Flug og bíll er mikið miðaldra minni í mínum huga og vitiði til, næst verður það Kanarí (það er nýr, pervertískur draumur hjá mér).

Snemma kom upp sú hugmynd að skrá einskonar dagbók um ferðina, eitthvað sem manni finnst alltaf voðalega sniðugt þegar haldið er í ferðalög. Enn sniðugra þótti síðan að hagnýta bloggtæknina og deila þar með upplifuninni með vinum og vandamönnum jafnóðum. Við fundum svo þennan fína bakgrunn á bloggið, dulúðugur og írskur mjög. Vonandi náum við að færa eitthvað inn á hverjum degi um ævintýri okkar á eyjunni grænu en allt fer þetta eftir aðgengi að tækninni á hverjum stað. Veit ekki hversu algengt þráðlausa netið er eða þá netkaffi eru í stillta vestrinu. Þar tala menn bara gelísku og eru slakir á kantinum. Ég (Arnar) og Móheiður munum bæði setja inn færslur og merkja þær á viðeigandi hátt. En þá er þessari kynningu loks að ljúka og hafiði engar áhyggjur. Ég er rétt að byrja...

...vöknuðum klukkan 7 og báðir sambandsaðilar fremur morgunfúlir verður að segjast. Eftir ferð út í banka og vítamínglas, próteinhristing og kaffi var ég hins vegar allur orðinn hin sperrtasti - og bara nokkuð kátur. Móa var líka sömuleiðis fljót að losna úr álögum Fýlupúkalands. Pökkun og slíkt var með venjubundnum hætti, tiltölulega á síðustu stundu en annars erum við orðin nokkuð vön, búin að vera á ferð og flugi síðasta eina og hálfa árið eða svo. Ísold er búin að fara upp í flugvél fjórtan sinnum núna. Ég hringdi í gæðaleigubílastöðina Taxifunk og pantaði bíl c.a. um 8.30. Já, við splæstum á taxa, óhæft að drösla þessum töskum og barni í lestina. Ég hef ekki hugmynd um hvernig fjárhagsstaðan verður eftir þessa Írlandsför. Og mér er líka alveg sama. Ég er Íslendingur. Þetta reddast!

Frábært að geta vaknað loks á kristilegum (kaþólskum?) tíma í flug. Maður er alltaf að vakna kl. 4.00 að næturlagi. Helvíti erfitt stundum. Leigubílstjórinn ók svo greitt og skynsamlega að það gekk ekkert á mælinn hjá honum. Það kostar um 30 evrur að keyra út á Schönefeldflugvölinn gamla og góða (hóst!) og hann var farinn að nálgast völlinn óðfluga og mælirinn sýndi ekki nema 20 evrur. Þá tók ég eftir því að leigubílstjórinn tók okkur í smá bíltúr um suð-austur Berlín, um hverfi og götur sem ég hef aldrei áður séð (hef farið nokkrum sinnum með leigubíl til Schönefeld). Ég var bara harla ánægður með þetta og líka ánægður með bílstjórann, eitthvað varð hann að gera til að rétta hlutinn. Ég gaf honum ríflegt þjórfé.

Jamm...við erum ekki enn komin til Írlands. Við erum ekki einu sinni komin upp í vél! Þetta er nú meiri ræpan

Fórum í ítarlega leit og gegnumskönnun á Schönefeld að vanda og ekki stökk nokkrum manni bros frekar en venjulega. Það viðurkennist hérmeð að ég hef látið þýska þjóðarsál fara dálítið í taugarnar á mér undanfarið. Ég veit það ekki...maður verður bara þreyttur á að sjá aldrei bros, að vera aldrei heilsað og þennan almenna kurfshátt sem er oft einkennandi. Æ ... svona er þetta bara og auðvitað koma bros hér og hvar .. stundum. Við skulum bara segja að ég hafi alveg verið til í smá frí. Á vellinum fór ég brátt að að greina írskan hreim og írskum andlitum tók að bregða fyrir. Andlitsfallið er nokkuð sérstakt, pínu mæðulegt en fallegt einhvern veginn (!?) Bono er með írskt andlit og sömuleiðis Edge. Þeir eiga rándýrt hótel í Dyflinni (þangað sem við flugum) sem heitir The Clarence. Við gistum ekki þar. Tengdamóðir mín sagði við unnustuna: "Getur Arnar ekki tekið viðtal við U2 eða eitthvað?", svona til að drýgja tekjurnar. Já, kannski rekst maður bara á Bono og nær að plata hann í smá spjall. Hann er nú svo mannlegur. Ég var glaður að sjá Írana. Fór að tuða í Móheiði að mig hlakkaði til að komast loksins "heim" og fór að æfa mig á fullu í írska hreimnum. Fór að tauta fyrir munni mér "Top of the morning to ya!". Ég klikkaði auðvitað á því að horfa á nokkrar ræmur með Liam Neeson áður en út var haldið. Þá hefði ég náð hreimnum. Ég klikkaði hins vegar ekki á því að setja plötur með Clannad og Dubliners inn á spilastokkinn minn. Langar að setja nokkrar gamlar og góðar með U2 inn líka.

Jæja, inn í vél. Aer Lingus var það heillin. Við náðum að villast aftast í vélina en áttum að vera fremst, ég hellti niður fullum kaffibolla á mig og ég gleymdi kreditkortinu mínu heima en við vorum búin að panta bílaleigubíl og Bed&Breakfast með því ... ég var 100% viss um að ég hefði gleymt því, leit í veskið með hnút í maganum og sjá! Kortið var í veskinu engu að síður! Ég þurfti svei mér þá að leggja mig aðeins þegar þarna var komið sögu. Ég leit hýru auga til Írana sem sátu rétt hjá okkur. Vélin var að vísu full af Írum en þetta voru svona svalir Írar sem hefðu getað gefið okkur upplýsingar um hipp og kúl hluti í Dublin. Það hefði jafnvel verið hægt að plata þá á pöbbinn. Allt þetta var ég að hugsa í mínu horni og hafði varla yrt á þá. Ég gerði það síðan ekki. Ég er orðinn vel skeggjaður núna og var í Motörhead bol í flugvélinni (geðveikt flottur!). Svo er ég með ýstruna. Þeir hafa líklega haldið að ég væri góðglaður Vítisengill á leiðinni í frí.

Fjölskylduferðin gerir það líka að verkum að eðlilega getum ég og Móa ekki verið að sumbla á kvöldin (þetta er í fyrsta skipti sem ég fer svona ferðalag, utan mögulega þegar við fórum til Færeyja með Ísold 4 mánaða. Það var hins vegar nokkuð annað eðlis. Hálfgerð vinnuferð þannig lagað). Ísold sofnar 20.00 og við getum þá sumblað inni á herbergi (rómó!) eða tekið vaktaskipti á pöbbaröltinu. Nú eða farið á pöbbarölt og látið Diurmud O'Leary passa á meðan. Þetta er glæný staða, athyglisverð en er ekki að trufla mig vitund.

Humm...hvar vorum við. Vorum við komin upp í vél? Hei, já .. nema hvað við lendum í Dublin, hið besta mál. En flugvöllurinn lítt aðlaðandi. Græni liturinn er eðlilega í hávegum hér og Guinness auglýsingar út um allt. Skrýtið að það þurfi að auglýsa hann eitthvað sérstaklega. Það segir reyndar í Lonely Planet bókinni okkar að bjórinn og pöbbarnir séu hvorki meira né minna en undirstaða írskra menningar, í sem allra víðustum skilningi. Takk fyrir. Við þökkum þér kærlega til hamingju með það. St. Patricks hátíðarhöldin í Dublin standa yfir í fjóra daga, frá 15. mars til 19. mars. Já, Írarnir kunna að skemmta sér, svo er sagt að minnsta kosti. Á eftir að reyna það á eigin skinni.

Þetta eru nú ljótu útúrdúrarnir. Ég er svo vanur að skrifa stutta texta fyrir Morgunblaðið (eða að halda mig innan ákveðins línufjölda vegna plássleysis) að ég er að fara yfirum við þessi skrif. Ég bíð eftir að ritstjórinn banki á öxlina á mér og minni mig á lágmarkslínufjölda. Húff ... en þetta er frábært! Ég get skrifað eins og vindurinn, eins langt og lengi og ég vil.

Náðum í bílaleigubílinn, lítill, svartur og helvíti töff. Ég veit ekki af hvaða tegund hann er. Og ég nenni ekki að athuga það, því að ef ég kæmist að því þá væri ég búinn að gleyma því hvort eð er seinna um daginn. Keyrðum af stað og nú fer heldur betur að draga til tíðinda. Írland, með sína velli víða, stórbrotna brimskafla og græn engi sem teygja sig líkt og endalaus slæða, blasti við okkur. Nei, ekki alveg. Þjóðvegurinn M1 blasti við okkur og ég að míga í mig af stressi. 1) Ég hef aldrei keyrt á vinstri helmingnum áður, 2) Umferðin í Dublin er mongó, ég var ekki að átta mig á því hvort ég væri á Írlandi eða í Nígeríu, 3) Einstefnur út um allt, 4) Götur illa merktar, ljósakerfið MJÖG skrýtið og það er erfitt að átta sig á því á hvaða rein bílarnir eru. Ég var að fá hjartaáfall. Við þvældumst um Dublin, hring eftir hring í tvo tíma í leit að helvítis B&B-inu. Í hvert sinn sem við nálguðumst miðbæinn var okkur skotið þaðan út aftur fyrir tilstuðlan endalausra einstefnugata. Þingholtin eru bara spaug við hliðina á þessu. Á einu tímabili vorum við á leið ÚT úr bænum og þá var ég búinn að gefa upp alla von. En á einhvern ótrúlegan hátt þá fundum við þetta fyrir rest. Ég leit í spegil í lyftunni á leið til herbergisins. Ég var kafrjóður í framn af stressi. Leit út eins og jólasveinn.

Gistihúsið heitir Waterloo house, mjög smekklegt og notalegt. Við ákvaðum að fara í miðverðið hvað gistingu varðar, alltént hér í Dublin, þar sem að prinsessan er með okkur. Sjáum ekki eftir því. Mjög huggulegt hér, þráðlaust net meira að segja, sem gerir mér kleift að hripa þetta inn. Komum okkur fyrir og skunduðum niður í miðbæ, sem við vorum farin að þekkja býsna vel eftir allt hringsólið. Byrjuðum á að kaupa framlengingartengi fyrir rafmagn, en þeir eru með allt annað kerfi hér. Nútímamaðurinn er alltaf að hlaða allt; myndavélar, tölvur, i-pod spilastokka, síma og svo frv. Í handfarangrinum mínum er ein dagbók og tíu snúrur með alls kyns klóm og drasli. Svo keyptum við nýjan barnavagn handa Ísold (þrífót) þar sem hinn var bókstaflega að detta í sundur. Tvö hundruð evrur þar. Hvernig er það, er ekki þessi gullpottur hjá Regnboganum hér í Írlandi? Eða er Lucky Charms eitthvað að hræra í mér. Ferð í Applebúð skilaði engum árangri og nú var ákveðið að kíkja á pöbbinn í einn Guinness. Kominn tími til og við líka búin að vera býsna dugleg. Í Lonely Planet er listi yfir tuginn allan af fornfrægum pöbbum en við ákváðum að láta slíkt lönd og leið, kíktum bara á næsta en þeir eru nánast á hverju horni hér. Líkt og með kebapið í Berlín. Fyrir framan þennan var líka forláta stytta af sjálfum Phil Lynott, leiðtoga Thin Lizzy. Ég lét smella af mér mynd með kappanum og hafði reyndar verið hummandi "Jailbreak" nokkra stund áður en við rákumst á styttuna. Tilviljun?
Pöbbinn atarna heitir McDaids og var dálítið kyndugur. Fyrir það fyrsta var táfýla inn í honum. Nokkuð megn. Eða var þetta bara uppsafnað aldagamalt bjórdreggjasull? Bjórinn var alltént yndislegur, og Dublin er frábær - í loftinu er mjög hlýr og notalegur andi. Nú er verið að leggja drög að flutningum hingað, svei mér þá. Dyflinarplön eru losaraleg. Á maður að kíkja í Guinnessbruggverksmiðjuna sem er hér rétt hjá? Úr henni liggja slöngur beint inn í suma pöbbana. Svo eru auðvitað allskyns kennileiti sem tengjast sögu U2 um alla borg. Sjáum bara til. Ég er alveg slakur (á kantinum). Gengum hins vegar framhjá pöbb þar sem Dubliners stigu sín fyrstu skref.

Fórum að borða á Ely's Winebar. Vínbar, þar sem hægt er að fá um 80 tegundir í glasi. Nokk merkilegt. Ég fékk mér hefbundna írska kássu (og það var skrýtið að kjamsa á henni með nýsjálensku hvítvíni). Ekki var hún nú merkileg, alveg eins og íslensk kjötsúpa. Móa fékk sér lífrænt ræktaðan hamborgara - sem var geðveikur! (against all odds).
Dóttir okkar var að sjálfsögðu með okkur, sígaunabarnið sem er búið að þvæla heimshorna á milli, inn og út og fram og til baka. Ég verð að segja, að ég er nokkuð stoltur af mér og Móheiði hvað þetta varðar. Að vera ein með barn í Berlín hefur meira og minna gert þetta allt nauðsynlegt og það er svo komið að maður er orðinn vanur þessu, maður er hættur að taka eftir því að Ísold sé með. Það truflar mann ekki lengur (minna a.m.k.). Við vorum t.d. þrjú á pöbbnum, ekki foreldrar með barn. Við vorum ... fjölskylda.

Nú var klukkan sjö og tímabært að fara heim. Keyptum nammi í sjoppunni, exótískt nammi að sjálfsögðu sem ekki er hægt að fá heima (Starbar ... namm). Og þessa litlu snakkpoka þeirra ("packet of crisps") sem eru jafnan furðulega kryddaðir. Einn þeirra var með buffalóbragði. Ekki spyrja. Kíktum á imbann og ein stöðin er einvörðungu á gelísku. Svalt.

Það er bæjarbragur - ekki borgarbragur - yfir Dublin. Flott hús og einn miðbær, ekki tíu eins og í Berlín (ég er samt ekki að setja þá eiginleika heimaborgar minnar niður með þessari staðhæfingu). Kannski rekst maður á Bono?

Smá athugasemd varðandi Lonely Planet. Maður á auðvitað ekki að treysta blint á þær og það er um að gera að týnast, villast og taka sénsinn. En að mörgu leyti eru þessar bækur algjör snilld og ótrúleg hjálparhella.

Og bara þetta að lokum: Það er afskaplega mikið af rauðhærðu fólki hérna.

Arnar